برکه های تثبیت فاضلاب

Waste stabilization pond at Grand Agadir, Morocco

برکه های تثبیت فاضلاب یا WSP، حوضچه های بزرگ و کم عمقی هستند که با سدهای خاکی محصور و در آن ها فاضلاب بر اثر فرایندهای طبیعی توسط جلبک ها و باکتری ها تصفیه می شود.

به علت استفاده از فرایندهای طبیعی، سرعت اکسیداسیون در آن ها کم و در نتیجه زمان ماند هیدرولیکی زیاد و حدود 30 تا 50 روز می باشد.

این برکه ها به ویژه از نظر هزینه و الزامات نگهداری و حذف باکتری های مدفوعی، به اندازه کافی در مقایسه با سایر روش های تصفیه فاضلاب برای ظرفیت های بیش از 100 نفر، مزایای متعددی دارند. برکه ها در اقلیم های گرم یعنی جایی که زمین به مقدار کافی در دسترس و دما برای عملکرد این برکه ها مناسب است، مهم ترین روش تصفیه فاضلاب محسوب می شوند.

برکه ها به سه دسته کلی به شرح زیر تقسیم و همواره به فرایندهای طبیعی متکی هستند :

  1. اختیاری
  2. تکمیلی
  3. برکه های بیهوازی

علاوه بر این لاگون های هوادهی، برکه هایی هستند که در آن ها تجهیزات مکانیکی هوادهی تعبیه شده و احداث واحد در ابعاد کوچکتر را میسر می کند.

وجود دیوارهای متعدد برای اطمینان از ایجاد الگوی جریان قالبی و طولانی کردن مسیر جریان برای برکه های تکمیلی ضروری است. صرف نظر از کاهش مرگ و میر باکتری ها، این کار غلظت فیتوپلانکتون ها (جلبک ها) را در پساب نهایی کاهش می دهد.

برکه تثبیت فاضلاب

توالی تصفیه

برای تصفیه پساب نباید تنها از یک برکه تثبیت فاضلاب استفاده شود. به طور معمول، برکه ها به صورت متوالی و بر حسب یک توالی معین ساخته می شوند. ساده ترین توالی عبارت است از یک برکه اختیاری که پس از آن یک برکه ثانویه و دو یا چند برکه تکمیلی ساخته می شود. اندازه برکه های اختیاری بر اساس بار ورودی اکسیژن خواهی بیوشیمیایی به برکه تعیین و زمان ماند آن ها اغلب 30 تا 50 روز است. برکه های ثانویه، تکمیل واکنش های زیستی تصفیه را میسر می سازند و زمان ماند پساب در آن ها 10 تا 15 روز است. برکه های تکمیلی کوچکتر و زمان ماند آن ها حدود 50 روز است و به حذف باکتری های E.coli کمک می کنند.

اگر فاضلاب قوی باشد، ممکن است در ابتدای سیستم یک یا دو برکه بیهوازی وجود داشته باشد که به طور معمول، پس از آن برکه های اختیاری کوچک تر، یک برکه ثانویه و دو یا چند برکه تکمیلی قرار می گیرد. اگر زمین کمیاب یا گران باشد، توالی برکه های بیهوازی و در پی آن یک لاگون هوادهی، گزینه مطلوبی است و اغلب کوچکتر از یک برکه اختیاری معمولی با یک برکه ثانویه و برکه های تکمیلی خواهد بود. احداث یک نهر تکمیلی گزینه ای است که به عنوان واحد نهایی در هر یک از این توالی ها می تواند قرار گیرد.

کیفیت پساب

با توجه به زمان ماند طولانی فاضلاب در برکه ها، پساب تولیدی آن ها بسیار پایدار است به همین دلیل کیفیت آن در طول زمان تغییر چندانی نمی کند. به طور معمول، کیفیت پساب تولیدی بسیار خوب است. هر چند، کاهش آمونیاک در فصول سرد و در مناطق سردسیر مشکلاتی به وجود می آورد. اغلب مواد جامد معلق پساب در سطح قرار می گیرند و برای حل این مشکل لازم است یک نهر تکمیلی به عنوان واحد نهایی تصفیه ایجاد شود. همچنین در زمان های خاصی، ممکن است پساب از لحاظ محتوای مواد جامد معلق و آمونیاک با استانداردهای تخلیه مطابقت نداشته باشد.

به طور معمول، پساب تصفیه شده حاصل از برکه برای آبیاری استفاده می شود که روش دفع مناسبی است. اگر سیستم مناسبی طراحی شود، پساب حاصل از آن در مقایسه با پساب تصفیه خانه مکانیکی که خوب کار نمی کند، بسیار مطلوب تر است.

مزایا و معایب

مزایای استفاده از برکه های تثبیت فاضلاب شامل موارد زیر است :

  • سادگی ساخت و راهبری
  • ارزان بودن
  • راندمان بالا
  • قابلیت تحمل شوک مواد آلی و سمی و بالا بودن راندمان حذف فلزات سنگین

همچنین از معایب این روش می توان موارد زیر را برشمرد :

  • تولید بو
  • پرورش حشرات
  • بالا بودن جامدات معلق
  • نیاز به زمین زیاد
  • اتلاف زیاد زمین
  • احتمال آلودگی آب های زیرزمینی

در کل این روش مناسب مناطقی است که دارای زمین های بلااستفاده، دور از مناطق مسکونی و ارزان قیمت باشند.


WSP: Wastewater stabilization Pond (برکه تثبیت فاضلاب)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.