COP26 : نتایج کلیدی از مذاکرات آب و هوایی سازمان ملل در گلاسکو

اجلاس آب و هوای COP26 در گلاسکو به پایان رسید و پیشرفت های مهمی در برخی از زمینه ها به دست آورد، هر چند کافی نیست؛ جهان همچنان برای مقابله با بحران آب و هوایی از مسیر درست خارج است.
با درک فوریت این چالش، وزرای سراسر جهان توافق کردند که کشورها باید در سال آینده بازگردند تا اهداف سال 2030 مربوط به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را با هدف کاهش فاصله با برنامه اصلی در خصوص محدود کردن گرمایش جهانی به 1.5 درجه سانتیگراد (2.7 درجه فارنهایت) قوی‌تر ارائه کنند. وزیران همچنین توافق کردند که کشورهای توسعه‌ یافته باید فوراً منابع بیشتری را برای کمک به کشورهای آسیب‌ پذیر از آب و هوا، برای سازگاری با پیامدهای خطرناک و پرهزینه تغییرات آن – از کاهش محصول گرفته تا طوفان‌های ویرانگر- ارائه دهند.
فراتر از پیمان آب و هوای گلاسکو ، کشورها درنشست COP26، تصمیمات جمعی جسورانه ای در مواردی همچون مهار انتشار گاز متان، توقف و معکوس کردن از دست دادن جنگل ها، همسو کردن بخش مالی جهت دستیابی به net-zero (در تولید گازهای گلخانه ای) تا سال 2050، کنار گذاشتن موتور احتراق داخلی، تسریع در حذف تدریجی زغال سنگ و پایان دادن به تأمین مالی بین‌المللی برای سوخت‌های فسیلی، اتخاذ کردند. گلاسکو بستری برای راه‌اندازی مشارکت‌های بخش‌های نوآورانه و بودجه‌های جدید برای حمایت از آنها، با هدف تغییر شکل بخش های مختلف حوزه اقتصاد برای دستیابی به یک آینده بدون تولید گازهای گلخانه ای بود.
علیرغم پیشرفت چشمگیر در چندین حوزه، تصمیمات و تعهدات مالی صورت گرفته، هنوز از آنچه برای مقابله با چالش های آب و هوا لازم است فاصله زیادی دارد.

در ادامه خلاصه ای از آنچه در نشست COP26 صورت گرفت، ارائه میگردد :
آیا کشورها متعهد به کاهش جدی انتشار گازهای گلخانه ای در سال 2030 شدند و با فرآیندی که بتواند برنامه حفظ افزایش گرمایش تا 1.5 درجه سانتیگراد را اجرا کند، موافقت کردند؟
پاسخ بخش اول: “این تعهدات چندان کافی نبود”
پاسخ بخش دوم : “بله”.
تا پایان نشست گلاسکو ،151 کشور برنامه‌های آب و هوایی جدیدی (که به عنوان کمک‌های تعیین‌شده ملی یا NDCs شناخته می‌شوند) برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود تا سال 2030 ارائه کرده بودند. برای دستیابی به هدف حفظ افزایش 1.5 درجه سانتی گراد گرمایش جهانی، انتشار گازهای گلخانه ای تا پایان این دهه به نصف خواهد رسید. هر چند، مطابق با بررسی های صورت گرفته توسط سازمان ملل متحد، اجرای برنامه های ارائه شده جهان را تا پایان قرن در مسیر گرمایش 2.5 درجه سانتی‌گراد قرار می دهد. هر چند این مسئله همچنان نتیجه بهتری از افزایش 4 درجه سانتی گرادی گرمایش جهانی است که جهان قبل از دستیابی به توافق پاریس در آن مسیر قرار داشت؛ اما همچنان بسیار خطرناک است.

action-zone-globe-hydro

منطقه عمل و کره زمین در هیدرو، گلاسکو در طول COP26 / عکس از  Karwai Tang – بریتانیا

اگر تعهدات کشورها برای رسیدن به net-zero تا اواسط قرن را در نظر بگیرید، تجزیه و تحلیل نشان می دهد که افزایش دما می تواند تا حدود 1.8 یا 1.9 درجه سانتیگراد حفظ شود. اما برخی از اهداف اصلی سال 2030 انتشار گازهای گلخانه ای مربوط به کشورهایی همچون استرالیا، چین، عربستان، برزیل و روسیه بسیار ضعیف هستند و برنامه های قابل اتکایی برای دستیابی به اهداف net-zero خود ارائه نمی دهند. این مسئله نشان دهنده یک خلا بزرگ در خصوص دستیابی به برنامه محدودیت افزایش دما تا سال 2030 و برنامه های ارائه شده در جهت کاهش گازهای گلخانه ای در این نشست است. برای رفع این مشکل، کشورهای نامبرده می بایست برنامه های کاهش انتشار گازهای گلخانه ای تا سال 2030 خود را تقویت کنند تا بدین طریق امکان دستیابی به هدف net-zero فراهم گردد.
اینجاست که اهمیت توافقنامه COP26 مطرح می‌شود. بر این اساس از کشورها خواسته شده است تا اهداف 2030 خود را تا پایان سال 2022 “بازبینی و تقویت” کنند تا آنها را با اهداف دمایی توافق پاریس هماهنگ کنند. همچنین از همه کشورهایی که امکان تعریف اهداف برای سال 2030 نداشته اند، استراتژی‌های بلندمدت خود تا سال 2050 را ارائه دهند، تا به هدف گذار عادلانه به انتشار net-zero در اواسط قرن دست پیدا کنند. این چنین، مشارکت های ملی قوی تر و استراتژی های بلندمدت، همچنانکه موجب همسوسازی اهداف net-zero و حفظ گرمایش جهانی تا سال 2030 می گردد، در تقویت همت جهانی برای نجات زمین اثر گذار است. در بخش دیگر، تصمیمات اتخاذ شده در COP26 خاطرنشان میکند که کشورها «تصمیم می‌گیرند که تلاش‌ها را برای محدود کردن افزایش دما به 1.5 درجه سانتی‌گراد ادامه دهند». در این بیانیه به وضوح تاکید بیشتری بر این آستانه پایین‌تر دمایی نسبت به توافقنامه پاریس وجود دارد.
علاوه بر این، این پیمان از کشورها می‌خواهد اقدامات بیشتری را برای مهار گازهای قوی غیر CO2 مانند متان، در نظر بگیرند و تاکید بر لزوم «کاهش تدریجی زغال‌سنگ» و «حذف تدریجی یارانه‌های سوخت‌های فسیلی» دارد. این اولین باری است که مذاکره کنندگان به صراحت به کنارگذاری زغال سنگ و حذف تدریجی یارانه سوخت های فسیلی در متن تصمیم COP اشاره می کنند.
و در نهایت، COP اهمیت نقش طبیعت را در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و ایجاد انعطاف پذیری و تاب آوری در برابر تأثیرات تغییرات آب و هوایی، هم در متن رسمی و هم از طریق مجموعه ای از ابتکارات فرعی اعلام شده ، به رسمیت شناخت.
در پایان، سیاستمداران هر چند به سختی، اما توانستند امید به محدود کردن افزایش دما تا 1.5 درجه سانتیگراد را زنده نگه دارند. تا پایان سال 2022 با بررسی مسیر طی شده و مشاهده برنامه های جدید آب و هوایی کشورهای اصلی انتشار دهنده‌ گازهای گلخانه ای، از این مسئله که آیا میتوانیم از تخطی از آستانه دمای تصویب شده جلوگیری کنیم یا خیر، تصور بهتری خواهیم داشت و چنانچه مشاهده کردیم که این تخطی صورت گرفته است، برآورد میزان آن را انجام خواهیم داد.

iwmi-farm-worker-india-solar-panels

یک کارگر مزرعه، پانل های خورشیدی مربوط به پمپ آبی را در مزرعه ای در جاگادری، ایالت هاریانای هند تمیز می کند. عکس از پراشانت ویشواناتان (IWMI)

آیا کشورهای در حال توسعه بودجه و حمایت مورد نیاز خود را دریافت کردند؟ 

در سال 2009، کشورهای ثروتمند متعهد به بسیج منابع مالی به میزان سالانه 100 میلیارد دلار از سال 2020 تا سال 2025 برای حمایت از فعالیت های مربوط به آب و هوا در کشورهای در حال توسعه شدند. در پیمان آب و هوای گلاسکو، با اظهار تاسف عمیق، اشاره شد که کشورهای توسعه یافته نتوانستند در سال 2020 به این هدف برسند (تخمین های اخیر OECD نشان می دهد که کل بودجه آب و هوا به 79.6 میلیارد دلار در سال 2019 رسیده است). نتیجه پایانی COP26 به وضوح نشان میدهد که این کشورها همچنان در تلاش مصرانه و فوری برای تحقق این هدف هستند و تصریح می کند که پیشرفت حاصله می بایست مورد بررسی و گزارش قرار گیرد.

کشورها همچنین از طریق اجرای یک فرآیند موثر با تعریف و توسعه هدف مالی جدید و بزرگ‌تری برای اقلیم که پس از سال 2025 اجرایی می شود، موافقت کردند. آنها طیف گسترده‌ای از گزینه‌ها را برای اطمینان از اجرای یک فرآیند فنی فراگیر و موثر برای توسعه این هدف جدید شناسایی کرده و برنامه ای حاشیه ای جهت گردهمایی کارشناسان فنی و وزرا برای تشریح جزئیات این هدف ایجاد کردند. انتظار می رود جزئیات این برنامه مالی تا سال 2024 تعیین شود.

کشورهای توسعه یافته همچنین موافقت کردند تا سال 2025 حداقل دو برابر بودجه پیشین برای تلاش های مربوط به ایجاد تاب آوری و سازگاری با تغییرات آب و هوایی اختصاص دهند؛ این بودجه حداقل 40 میلیارد دلار برآورد می شود. این تصمیم، نقطه عطف مهمی برای کاهش فاصله بین بودجه مربوط به کاهش گازهای گلخانه ای و بودجه افزایش تاب آوری و انطباق کشورها با تغییرات اقلیمی می باشد. در حال حاضر تامین مالی جهت افزایش سازگاری با تغییرات جهانی اقلیم، تنها یک چهارم کل بودجه آب و هوا را تشکیل می دهد، این در حالی است که نیاز به انطباق با اثرات فزاینده بحران آب و هوا همچنان در حال افزایش است.

صندوق انطباق با وعده های جدید برای تامین 356 میلیون دلار که معادل تقریبا سه برابر هدف مورد نظر برای سال 2022 است، به سطوح بی سابقه ای از مشارکت ها دست یافته است. همچنین صندوق کشورهای کمتر توسعه یافته، که از سازگاری با تغییرات آب و هوایی در کشورهای کمتر توسعه یافته جهان حمایت میکند نیز رکورد جدیدی با دریافت 413 میلیون دلار در مشارکت های جدید کسب نموده است. اگرچه برای کمک به کشورهای در حال توسعه برای افزایش انطباق با اثرات تغییرات آب و هوایی به منابع مالی بیشتری نیاز است، این پیشرفت مورد استقبال گسترده کشورهای در حال توسعه در گلاسکو قرار گرفت..

این کشورها همچنین به گلاسکو آمدند تا بتوانند یک برنامه روشن و مشخص برای توسعه معیار مناسب جهت ارزیابی جمعی از پیشرفت به سمت هدف جهانی سازگاری (GGA)، یک جزء کلیدی از توافقنامه پاریس که هدف آن تقویت انعطاف پذیری و کاهش آسیب پذیری در برابر اثرات آب و هوایی است، ایجاد کنند. همچنین COP26 برنامه کاری گلاسکو – شرم الشیخ را برای پیگیری GGA تصویب کرد. این برنامه بین سال‌های 2022 و 2024 – با هدف کمک به بهبود ارزیابی پیشرفت در دستیابی به هدف سازگاری با تغییرات اقلیمی و چگونگی امکان اجرای آن – از طریق برگزاری کارگاه‌های منظم و کار بر روی روش‌شناسی برای ارزیابی پیشرفت، انجام خواهد شد.

COP26 همچنین اقداماتی را برای کمک به کشورهای در حال توسعه برای دسترسی به پیشنهادات مالی قابل اتکا انجام داد. به عنوان مثال، تشویق مؤسسات چندجانبه برای بررسی بیشتر ارتباط بین آسیب پذیری های آب و هوایی و نیاز به منابع مالی اعطائی برای کشورهای در حال توسعه – مانند تأمین کمک های مالی به جای وام برای جلوگیری از افزایش بار بدهی آنها- از جمله این اقدامات است.

در خصوص مسئله “ضرر و زیان” چه اقداماتی صورت گرفت؟

COP26 در نهایت موضوع مهم “ضرر و زیان” را به طور مستقیم مورد بررسی قرار داد. در حال حاضر تغییرات آب و هوایی باعث تلفات جانی، از دست دادن زمین و نابودی ویرانگر معیشت مردم شده است. برخی از این آسیب ها همچون جوامعی که به دلیل تغییرات اقلیمی از میان رفته اند یا جزایری که به دلیل بالا آمدن سطح آب، زیر امواج ناپدید شده اند، دائمی هستند؛ و برخی دیگر همچون خشک شدن تدریجی منابع آبی، در حال رخداد می باشند.

loss-damage-cop-26

مسئله پر اهمیت ضرر و زیان در نهایت در COP26 مطرح شد./ عکس از Rhys Gerholdt

تعدادی از کشورهای آسیب پذیر از تغییرات آب و هوایی، از ایجاد تسهیلات مالی جدید جهت جبران ضرر و زیان مربوط به تغییرات اقلیمی توسط COP26 حمایت کردند، اما این امر با فشار کشورهای توسعه یافته همچون ایالات متحده مواجه شد. در مقابل، کشورها به تعریف موضوع جدیدی پرداختند که به بحث در مورد اقدامات احتمالی برای تأمین مالی ضرر و زیان اختصاص داشت. هر چند که این مسئله به خودی خود به شدت ناکافی است اما فضایی را برای توسعه راه حل های مشخص ارائه می دهد که می تواند منجر به پیشرفت بیشتر در تامین مالی در سال های آینده شود که اولین موضوع مطرح شده در برای نشست COP است.  

تعهدات مالی اسکاتلند و والونیا (بلژیک)  که به ترتیب 2 میلیون پوند (2.6 میلیون دلار) و 1 میلیون یورو (1.1 میلیون دلار) می باشد، اولین مورد از تعهدات مالی جهت رسیدگی به مسئله ضرر و زیان است که موجب خوشنودی کشورهای آسیب پذیر گردید. این تعهدات مالی مشابه تعهداتی است که توسط سازمان های بشردوستانه انجام می شود. پذیرش این تعهدات، به بحث های سیاسی پایان بخشید و به مسئولیت های مربوط به موضوع ضرر و زیان اعتبار بیشتری اعطا کرد.

کشورها همچنین موافقت کردند که شبکه Santiago on Loss and Damage را که در COP25 در مادرید تأسیس شده است، عملیاتی کرده و تأمین مالی کنند و همچنین کشورهای در حال توسعه برای تسریع در اعطای کمک های فنی، به خسارت های وارده به شیوه ای موثر رسیدگی کنند.

پیش بینی می شود که موضوع ضرر و زیان احتمالاً یکی از مسائل مهم در نشست COP27 در مصر در سال آینده باشد. 

آیا مذاکره کنندگان با قوانینی که همسویی با برنامه های بلند پروازانه توافق پاریس را حفظ می کند، موافقت کردند؟ 

بسیاری از قوانین زیربنایی در خصوص چگونگی اجرای توافقنامه پاریس در سال 2018 ، در COP26 به تصویب رسیدند. با این حال، تصمیمات در مورد چند موضوع باقی مانده از آن زمان همچنان صورت نگرفته بود و پیامدهای مهمی برای پیگیری برنامه های مورد نظر توافق نامه پاریس به همراه داشت.

سه موضوع مهم که در نشست تغییرات اقلیمی 2021 مورد بررسی و مذاکره قرار گرفت

بازارهای بین المللی کربن: پس از پنج سال مذاکره، دولت‌های جهان قوانین مربوط به بازار جهانی کربن را بر اساس ماده 6 معاهده پاریس حل و فصل کردند. در این مذاکرات که بر سر یکی از بحث برانگیز ترین موضوعات سال های اخیر بود، تلاش شد تا در نهایت، اتفاق نظر بر سر اتخاذ تصمیمات مشترک صورت بگیرد و در عین حال اطمینان حاصل شود که این تصمیمات باعث تضعیف جامعیت برنامه های بهبود آب و هوا نمیشود و همچنین یکپارچگی میان محیط زیست و جوامع انسانی را حفظ می کند. در نهایت، مذاکره‌کنندگان موافقت کردند که از شمارش مضاعف اجتناب کنند، که در آن بیش از یک کشور می‌توانند ادعای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را داشته باشند که آن را در تعهدات اقلیمی خودشان حساب می‌کنند. این تصمیم در جهت کمک به پیشرفت واقعی در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از اهمیت زیادی برخوردار است. کشورها همچنین تصمیم گرفتند که 5 درصد از درآمدها باید به سمت انطباق منابع مالی تحت مکانیسم های سنتی بازار (ماده 6.4) تحت تجارت دوجانبه اعتبارات بین کشورها (ماده 6) صرف شود.

متأسفانه، کشورها تصمیم گرفتند که همچنان به اعتبارات قدیمی کربن که از سال 2013 تحت مکانیسم توسعه پاک پروتکل کیوتو ایجاد شده، در جهت کمک به تعهدات آب و هوایی توافق پاریس دهند اجازه انتقال دهند.  مسئله مهم این است که مذاکره‌کنندگان در COP27 راهبردهای سخت‌گیرانه‌ای را وضع کنند تا اطمینان حاصل شود که هر یک از این اعتبارات قدیمی‌تر که مجاز به استفاده هستند، صرفا وضعیت کمّی دمای هوا را مورد توجه قرار نداده و به کاهش واقعی انتشار گازهای گلخانه ای پایبند باشند.

[row_inner_3] [col_inner_3 span__sm=”12″]
john-kerry-cop26

جان کری، فرستاده ویژه ریاست جمهوری آمریکا در امور آب و هوا، در COP26 با ژی ژنهوا، نماینده ویژه چین در امور آب و هوا گفتگو می کند./ عکس از تیم هاموند

[row_inner_4] [col_inner_4 span__sm=”12″]

چارچوب های زمانی مشترک : در گلاسکو، کشورها تشویق شدند که برای تعهدات آب و هوایی ملی خود، تا از چارچوب های زمانی مشترک استفاده کنند. این بدان معناست که NDC های جدیدی که کشورها در سال 2025 ارائه می کنند، باید دارای تاریخ پایانی 2035 باشند و در سال 2030 تعهداتی را با تاریخ پایان 2040 ارائه دهند. هم راستایی تاریخ اهداف NDC در حدود چرخه‌های پنج ساله، امیدوار است به تقویت برنامه ها و اقدامات در کوتاه‌مدت کمک کند، درک بهتری از پیشرفت یکپارچه جهانی را ایجاد کند، اطمینان حاصل کند که کشورها در بازه زمانی یکسان اقدامات خود را انجام می‌دهند و همگام با چرخه پنج ساله توافق‌نامه پاریس عمل نماید. استفاده از عبارت تشویق شده در این موضوع به جای عبارتی قوی تر که کشورها را ملزم به اجرای هدف مورد نظر میکند، ممکن است تاثیر این تصمیم را تضعیف کند. 

شفافیت : در گلاسکو، همه کشورها موافقت کردند که اطلاعات مربوط به انتشار گازهای گلخانه‌ای و پشتیبانی مالی، فناوری و ظرفیت‌سازی خود را با استفاده از مجموعه‌ای از قالب‌ها و جداول مشترک و استاندارد ارائه کنند. این امر باعث می شود که گزارش دهی شفاف تر، سازگارتر و قابل مقایسه باشد. اتخاذ این شیوه گزارش دهی امکان مناسبی را برای جامعه جهانی فراهم میکند تا از این طریق کشورها را در قبال آنچه که می گویند انجام خواهند داد، پاسخگو نمایند.

چه تحولات مهمی در خارج از مذاکرات رخ داد؟ 

بسیاری از اعلامیه های مهم در طول این اجلاس دو هفته ای، در خارج از مذاکرات صادر شد. در دو روز اول بیش از 100 اطلاعیه در سطح بالا و در طول “اجلاس رهبران جهانی” صادر شد که شامل تعهد جسورانه هند برای رسیدن به net-zero تا سال 2070 بود که از اهداف کوتاه مدت، از جمله اهداف پر اهمیت انرژی های تجدیدپذیر برای سال 2030، پشتیبانی میکند. 109 کشور با تعهد جهانی متان برای کاهش 30 درصدی انتشار گازهای گلخانه ای تا سال 2030، و تعهد 141 کشور (از 10 نوامبر) برای توقف و معکوس کردن از دست دادن جنگل ها و تخریب زمین تا سال 2030 (با حمایت 18 میلیارد دلاری منابع مالی از جمله 1.7 میلیارد دلار برای حمایت از مردم بومی) موافقت کردند.

علاوه بر این، بریتانیا پیشرفت‌هایی را که در اجلاس گلاسکو بدست آمد اعلام کرد؛ مجموعه‌ای از اهداف جهانی که به منظور تسریع چشمگیر نوآوری و استفاده از فناوری‌های پاک در پنج بخش که در تولید گازهای گلخانه‌ای از اهمیت زیادی برخوردارند شامل : برق، حمل‌ونقل جاده‌ای، فولاد، هیدروژن و کشاورزی. برای اطلاعات بیشتر، مرور کلی ما از اجلاس رهبران جهانی را بخوانید . 

[row_inner_5] [col_inner_5 span__sm=”12″]
cifor-deforestation-brazil

نمایی هوایی از تضاد فاحش بین جنگل و مناظر کشاورزی در نزدیکی ریو برانکو، آکا، برزیل/ عکس کیت ایوانز/CIFOR 

[row_inner_6] [col_inner_6 span__sm=”12″]

گروهی متشکل از 46 کشور، از جمله بریتانیا، کانادا، لهستان و ویتنام متعهد شدند که مصرف زغال سنگ در بخش های خانگی و شهری را تدریجاً حذف کنند ، در حالی که 29 کشور دیگر از جمله بریتانیا، کانادا، آلمان و ایتالیا متعهد شدند که به حمایت جدید بین‌المللی عمومی و مستقیم از سوخت‌های فسیلی تا پایان سال 2022  پایان دهند و پس از آن سرمایه گذاری های مربوط را به سمت انرژی های پاک هدایت کنند. The Beyond Oil and Gas Alliance ، که مربوط به کاستاریکا و دانمارک – با اعضای هسته فرانسه، گرینلند، ایرلند، کبک، سوئد و ولز – می باشد، متعهد به پایان دادن دور صدور مجوزهای جدید برای اکتشاف و تولید نفت و گاز و تنظیم تاریخ پایانی برای موضوع یاده شده به منظور هم راستایی با اهداف توافق پاریس گردیده است.

همچنین تلاش‌هایی در جهت افزایش سرمایه‌گذاری در برنامه های خورشیدی با راه‌اندازی برنامه “اقدام برای سرمایه‌گذاری جدید خورشیدی” توسط سازمان های WRI، اتحادیه بین‌المللی خورشیدی (ISA)  و خیریه بلومبرگ انجام شد که فرصت‌های مالی مهمی را برای سرعت بخشیدن به سرمایه‌گذاری و رسیدن به هدف ISA برای بسیج یک تریلیون دلار منابع مالی تا سال 2030 شناسایی می‌کند. و ایالات متحده پانزدهمین کشوری شد که به هیئت بلند مرتبه برای اقتصاد پایدار اقیانوسی  ملحق شد که اعضای خود را به مدیریت پایدار 100 درصد از آب های ملی در کشورهای خود متعهد می کند. 

بازیگران غیردولتی از جمله سرمایه گذاران، مشاغل، شهرها و مناطق محلی نیز به طرح های اقدام جمعی با هدف ایجاد تحول اقتصادی پیوستند. در حال حاضر بیش از 2000 شرکت، متعهد به توسعه اهداف مبتنی بر علم برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود شده‌اند و دستورالعمل‌های جدید برای شرکت‌ها برای تعیین اهداف قابل اتکا در خصوص net-zero برای شرکت‌ها کمی پیش از شروع نشست COP26 منتشر شد .همچنین دستورالعمل ها در خصوص تعیین اهداف عملی در بخش مالی برای مطالبات net-zero در دست توسعه است. 

بیش از 400 شرکت مالی که دارایی بیش از 130 تریلیون دلار را در کنترل خود دارند،  متعهد شدند تا سال 2030 پروژه های اصلی خود را هم راستا با برنامه net-zero کنند. این همراستایی جدید به وضوح نشان می‌دهد که بانک‌ها، مدیران و صاحبان دارایی‌ها، فرصت های تجاری را برای اقدامات اقلیمی و خطرات قابل توجه سرمایه‌گذاری در اقتصاد آلوده پُر-کربن به رسمیت می شناسند. چالش حال حاضر برای این مؤسسات این است که اقدامات را با کمیت و کیفیت لازم مطابق با روش های علمی انجام دهند، اهداف میان مدتی که با برنامه net-zero آن ها هماهنگ باشد تعریف کنند و پیشرفت خود را به طور شفاف گزارش دهند. 

بیش از 1000 شهر و دولت محلی به Cities Race to Zero  پیوستند تا اقدامات اقلیمی را برای محدود کردن افزایش دمای کره زمین به 1.5 درجه سانتیگراد افزایش دهند. و حدود 41 شهر، 34 کشور و 11 خودروساز بزرگ توافق کردند که تا سال 2040 فقط خودروهای بدون آلایندگی را در سراسر جهان بفروشند و فروش این خودروها نهایتا تا سال 2035 در بازارهای هدف شروع شود.

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد اعلام کرد که در حال ایجاد یک گروه حرفه ای کارشناسی است، که در جهت کمک به حوزه حفظ کسب و کارها و موارد این چنین برای دستیابی به net-zero خود، استانداردهای واضحی را برای اندازه گیری و ارزیابی این تعهدات ایجاد خواهد کرد.  

آن چه پیش روی ماست.:

در عصری که با عدم اطمینان، بی اعتمادی و تشدید تأثیرات آب و هوایی روبه روییم، COP26  ضرورت اقدامات جمعی جهانی را در جهت رسیدگی به بحران آب و هوا تایید کرده است. پیشرفت‌ هایی که در سال گذشته و در اجلاس آب‌ و هوا حاصل شد، اگر چه همچنان با عدم استقرار جهان در مسیر درست همراه است اما افق های روشن و بستری قابل اتکا برای اقدامات بعدی ارائه کرد. این پیشرفت همچنین نشان می‌دهد که مکانیسم‌های توافق پاریس برای تقویت خواسته های جهانی و تخصیص منابع مالی- هر چند محدود و با سرعت کم – عملی هستند.

در سال پیش رو، تولیدکنندگان عمده گازهای گلخانه ای باید اهداف تعیین شده برای میزان انتشار گازهای گلخانه ای تا سال 2030 خود را بازبینی و سختگیرانه تر کنند تا با هدف حفظ افزایش دما تا 1.5 درجه سانتیگراد هماهنگ شوند. رویکردهای قوی تری جهت پاسخگو کردن بازیگران جهانی در قبال تعهدات ارائه شده و ارزیابی و نظارت شدیدتری در خصوص چگونگی انجام این تعهدات مورد نیاز است. لزوم افزایش شدید توجهات در جهت پاسخگویی به نیازهای فوری کشورهای آسیب پذیر از آب و هوا برای کمک به آنها برای مقابله با اثرات مخرب اقلیمی و گذار به اقتصادهای net-zero از مهم ترین اقدامات پیش روی جهان می باشد که پیمان آب و هوای گلاسکو گام های اساسی را برای انجام این اقدامات تشریح می کند. هرچند اما فرصت ما برای ایجاد و حفظ جهانی امن تر و عادلانه تر برای آینده با محدود کردن میزان گرمایش جهانی،بسیار کم است.   

[/col_inner_6] [/row_inner_6] [/col_inner_5] [/row_inner_5] [/col_inner_4] [/row_inner_4] [/col_inner_3] [/row_inner_3]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Call Now Button